Blog św. Hildegardy

Pigwa

swiatorkiszu — Fri, 21 Feb 2014 21:14:11 +0000

Pigwa jako jeden z nielicznych owoców nadaje się do jedzenia na surowo i nie szkodzi żadnemu człowiekowi. W formie pieczonej i gotowanej jest doskonała do spożycia. Jeśli ktoś cierpi na reumatyzm, powinien spożywać pigwę często w formie gotowanej lub pieczonej.

Kilka słów o św. Hildegardzie

swiatorkiszu — Fri, 21 Feb 2014 21:06:08 +0000

HILDEGARDA i jej wiedza zostały zapomniane przez ludzkość na setki lat, pamięć o niej powróciła dopiero dzięki zaangażowaniu i mozolnej pracy doktora Gottfrieda Hertzka, który analizując jej zapiski, dostrzegł ich nieocenioną wartość. Przekonany o konieczności szerzenia wiedzy, wyszkolił wielu uczniów, którzy podobnie jak on przekazują medyczną wiedzę Hildegardy na całym świecie. Hildegarda urodziła się 16 września 1098 roku w Rupersberg niedaleko Bingen. Była dziesiątym dzieckiem Hildeberta i Mechthyldy von Bermersheim. Hildegarda już jako trzyletnie dziecko posiadała nadprzyrodzone zdolności wizjonerskie, o których nikomu nie powiedziała. Rodzice wywodzący się z średniozamożnej szlachty frankońskiej zgodnie z panującą tradycją dziesięciny, powierzyli ośmioletnią córkę Bogu. Hildegarda trafiła pod opiekę przeoryszy konwentu benedyktynek w Disbodenbergu, mądrej i szlachetnej Jutty, która zadbała o skrupulatne wykształcenie małej Hildegardy. Jutta wprowadziła swoją podopieczną w życie zakonne, nauczyła czytać, pisać, śpiewać psalmy i stała się dla Hildegardy przyjaciółką. Dzięki swej inteligancji i subtelnej umiejętności wykorzystywania zdobytej wiedzy zyskała rozgłos i uznanie. Po śmierci Jutty Hildegarda jednogłośnie została wybrana na przełożoną klasztoru. Jako przeorysza wielokrotnie miała wizje, podczas których komunikowała się z Bogiem, ale przez skromność i nieśmiałość nie ujawniła tego faktu. W 1141 roku podczas jednej ze swoich wizji ujrzała światło w którym objawił się Bóg. Nakazał Hildegardzie spisać swoje wizje. Zadanie to przeraziło Hildegardę, gdyż uważała się za niegodną powierzonego zadania. Zachęcana do pisania przez swojego nauczyciela i spowiednika Volmara, ciągle stawiała opór. Hildegarda podupadała na zdrowiu, w końcu uległa namowom i jej stan zdrowia polepszył się. W tym czasie zaczęło powstawać jej znakomite dzieło SCIVIAS, którego pisanie zajęło jej 10 lat. W tym samym czasie do klasztoru wstąpiła Ryszarda von Stade i obie kobiety połączyła długoletnia i szczera przyjaźń. Wizje Hildegardy przyniosły jej nie tylko radość, ale również zazdrość. Klasztor przybierał coraz większe rozmiary, owiana sławą Hildegarda przyciągnęła do klasztoru mnóstwo kobiet, które chciały zostać mniszkami. Hildegarda podjęła decyzję o przeniesieniu go do oddalonego o 30 km Rupertsbergu, co wprawdzie spotkało się z ogólnym sprzeciwem mnichów i mimo początkowych kłopotów, decyzja ta okazała się trafna. W tym czasie spod jej pióra powstały „Physika” –Przyrodoznawstwo i „Causae et curie”- Przyczyny i leczenie. W 1164 roku przeorysza stworzyła drugi klasztor w Eibingen. Hildegarda umarła 17 września 1179 roku. W momencie jej śmierci na ciemnym niebie pojawił się jasny krzyż. Zjawisko to mimo wczesnej pory widzieli ludzie, uznając za cud.Hildegarda żyła w czasach, w których kobiety nie cieszyły się zbyt wielkim poważaniem i szacunkiem. Jednak była na jak na owe czasy wyjątkiem, bowiem jej zdanie ceniono, a dla wielu była autentycznym narzędziem w rękach Boga. Wśród wiernych stała się obiektem admiracji, a z czasem – kultu. Historie o jej nadprzyrodzonych zdolnościach przenikały poza klasztorne mury i krążyły po średniowiecznej Europie. U szczytu popularności Hildegarda została okrzyknięta „Sybillą znad Renu”. Dla wielu jej głos był głosem, który niósł wieści wprost od Boga. Hildegarda była wspaniałą i utalentowana kobietą. Trudno opisać jej zasługi, gdyż mogła poszczycić się wieloma. Była Poetką, kompozytorką, wizjonerką, nie obca była jej medycyna naturalna i ziołolecznictwo, zasłynęła jako jedyna kobieta z pisania rozpraw teologicznych. Dla zgłębienia wiedzy polecam liczne pozycje dostępne na rynku. - „Program zdrowia św. Hildegardy z Bingen – Dawne lekarstwa na współczesne choroby” Dr Wighard Strehlow - „Wiedza lecznicza św. Hildegardy z Bingen od A do Z – Jak być zdrowym od stóp do głów” Dr Wighard Strehlow - „Z apteki świętej Hildegardy z Bingen” Paul Ferris - „Święta Hildegarda z Bingen – Medycyna na każdy dzień” Dr Wighard Strehlow - „Książka kucharska św. Hildegarda” Dr Wighard Strehlow - „Die ernährungstherapie der Hildegard von Bingen – Rezepte, Kuren, Diäten” Dr Wighard Strehlow - „Große Hildegard – Apotheke” Dr Gottfried Hertzke, Dr Wighard Strehlow

Por trujące warzywo

swiatorkiszu — Sun, 05 Jan 2014 23:12:38 +0000

Kolejną trucizną kuchenną, której św. Hildegarda kazała unikać jest por. Starając się jak najdokładniej wyjaśnić, dlaczego właśnie tego warzywa należy unikać, sięgnęłam po jedną z najdoskonalszych książek (Heilsame Schopfung- die naturliche Wirkkraft der Dinge Physica)która zawiera całą mądrość św. Hildegardy. Św. Hildegarda pisała ” por zawiera płonące, i niepotrzebne ciepło jak bezwartościowe drewno , które pali się szybko i w płomieniach upada, por przysparza człowiekowi niepokój. Jedzony na surowo jest bardzo zły i wstrętny jak trujące i niepotrzebne zioło, ponieważ miesza krew, zgniliznę i soki człowieka, tak że krew w człowieku nie może rosnąć, zgnilizną będąca w człowieku ( z powodu poru) nie może zostać zredukowana , a złe soki nie mogą zostać oczyszczone. Jeśli ktoś chce spożywać surowy por, powinien namoczyć go w winie z dodatkiem soli albo w occie. Powinien tak długo leżeć w winie lub occie aż złagodnieje, czyli od rana do południa i taki zmożony jest dobry do spożycia. Siła wina i soli lub octu złagodziły złe soki w nim, czego nie spowoduje gotowanie , ponieważ niektóre substancje trujące w nim pozostają. Dlatego w postaci surowej jest lepszy niż ugotowany. Surowy nie nadaje się natomiast dla ludzi chorych” Por w mojej kuchni nie istnieje, w daniach jednogarnkowych zastępuję go lubczykiem lub selerem.

Truskawki, należy ich niestety unikać.

swiatorkiszu — Sun, 05 Jan 2014 22:08:05 +0000

W swojej medycynie św. Hildegarda poleca produkty, dzięki którym organizm funkcjonuje prawidłowo tzn. soki znajdujące się w nim, pozostają w odpowiednich proporcjach. Odżywianie odgrywa ważna rolę, ponieważ niektóre produkty utrzymują równowagę soków, natomiast inne zaburzają je, prowadząc do chorób. Hildegarda rozróżniała produkty ” lecznicze”, które wpływają korzystnie i te, które należy wykluczyć z jadłospisu, unikać pod jakąkolwiek postacią tak zwane kuchenne trucizny. Św. Hildegarda uważała za truciznę kuchenną np. truskawki. Są pyszne, słodkie, kojarzą się z latem, dlaczego wskazała właśnie na nie? Czytając najróżniejsze opracowania, książki, artykuły zawsze natykam się na ten tekst św. Hildegardy „Roślina, na której rosną truskawki jest bardziej ciepła niż zimna, owoce wytwarzają w człowieku, który je spożywa śluz inaczej flegmę. Nie nadają się do spożywania ani przez zdrowych, ani przez chorych, nie są produktem leczniczym. Jest to dość trudne do wyjaśnienia. Przyjrzałam się kiedyś bliżej słodkim truskawkom. Mając kontakt z różnymi dziećmi i posiadając w domu małego alergika stwierdziłam pewnego roku, że truskawki są jednym z najbardziej alergizujących owoców. Żaden inny owoc rosnący w naszej strefie klimatycznej nie jest tak alergizujący. Wywołują mnóstwo różnych wysypek skórnych, szorstkości, niejednokrotnie stają się przyczyną swędzeń, opuchniętych oczu u dzieci i dorosłych. Są przyczyną zapaleń ucha środkowego i rzeczywiście zapytałam kiedyś zaprzyjaźnioną lekarkę, jakie choroby męczą dzieci latem, nie wspominając nic na temat truskawek. Przyznała, że zapalenia ucha zdarza się często. Nie wiem, czy to akurat zbieg okoliczności, ale unikam truskawek. Oczywiście w okresie ich owocowania zjem kilka, bo niestety są pyszne, natomiast będąc przekonana i wierząc w stu procentach w zalecenia św. Hildegardy unikam ich.

Zdrowy początek dnia

swiatorkiszu — Sun, 05 Jan 2014 21:09:24 +0000

Najbardziej znanym przepisem św. Hildegardy jest oczywiście habermus orkiszowy. Dla niewtajemniczonych brzmi pewnie obco, natomiast jest to bardzo syte, treściwe, a zarazem bardzo zdrowe śniadanie. Przygotowanie habermusu nie wymaga ani wybitnych zdolności kulinarnych, a już na pewno czasu, co ważne. Habermus jest to grubo zmielone ziarno orkiszu, Jeśli ktoś nie ma go akurat, spokojnie można zastąpić, płatkami, grysikiem, ziarnem lub ryżem orkiszowym. Przepis: 500ml wody, szklanka habermusu (tego, co macie pod ręką), pokrojone jabłuszka, migdały, rodzynki, dwie łyżeczki miodu, cynamon, szczypta galgantu, betramu i babki płesznik. Do zimnej wody należy wsypać habermus orkiszowy i gotować około 5-7 minut, aż całość się zagotuje. Następnie dodaję pokrojone jabłko, migdały, rodzynki, miód i szczyptę galgantu. Całość gotuję około 10 minut. Na sam koniec dodaję bertram, cynamon. Bertramu nie należy gotować, bo traci swoje cenne wartości. Gorący przekładam do miseczki i posypuję babką płesznik. Prawdziwy habermus w/g św. Hildegardy powinien zawierać galgant, bertram i babkę płesznik, gdyż każda z tych przypraw działa wzmacniająca na nasz organizm. Jest bardzo sycący i pożywny.

Orkisz wzmacnia, leczy i uzdrawia

swiatorkiszu — Sun, 05 Jan 2014 21:04:16 +0000

W niemieckiej Klinice w Konstancji, zwanej Uzdrowiskiem Hildegardy, orkisz jest od dawna wykorzystywany w leczeniu dolegliwości. Doktor medycyny Gottfried Hertzka i terapeuta Wighard Strehlow odkryli rewelacje Hildegardy jako pierwsi. Prowadzone przez dr W. Strehlowa badania trwają już trzydzieści lat i wykazały, że systematycznie stosowana dieta orkiszowa regeneruje cały organizm, przywracając zdrowie. Regularne stosowanie orkiszu w połączeniu z określonym sposobem odżywiania, pomaga zwalczyć następujące schorzenia:

- dolegliwości żołądka i jelit ( zapalenie jelita grubego, zapalenie żołądka, celiakia – zaburzenie trawienia u małych dzieci, choroba Leśniowskiego – Crohna, biegunka, zaparcia, wymioty), – infekcje (angina, grypa), - choroby nowotworowe (stany przedrakowe- zmiany tkankowe, przechodzące w nowotwory), - alergie pokarmowe (nietolerancja pszenicy), - zatrucia lekami (działanie niepożądane antybiotyków- wyjałowienie dróg oddechowych i drożdżaki), - schorzenia nerwowe, – choroby związane z zaburzeniami metabolicznymi (cukrzyca, otyłość). Ze względu na wszechstronne właściwości zdrowotne Hildegarda z Bingen zalecała spożywanie orkiszu w każdym posiłku, gdyż wzmacniał ciało i umysł i doskonale poprawiał ogólną kondycję organizmu.

Orkisz – ziarno wychwalane przez św. Hildegardę

swiatorkiszu — Sun, 05 Jan 2014 20:56:39 +0000

„Orkisz jest najlepszym ze zbóż. Jest ciepły i tłusty, bardzo wartościowy i łagodniejszy niż wszystkie inne ziarna. Kto go spożywa, będzie miał zdrowe ciało i krew, pogodne usposobienie i radość w sercu. Obojętnie w jakiej postaci jedzony, jako chleb albo ugotowany w innych potrawach, orkisz jest krótko mówiąc, dobry i łatwo strawny” Hildegarda von Bingen Orkisz jest to jeden z najstarszych podgatunków pszenicy znany już w starożytności. O jego nieocenionych właściwościach wiedzieli już gladiatorzy. Zapomniany przez ludzkość na setki lat, powrócił po to, aby w dzisiejszych czasach stać się panaceum na choroby współczesnej cywilizacji. Ziarno to stało się popularne w Europie pod wpływem tłumaczeń tekstów mistycznych XII – wiecznej niemieckiej uzdrowicielki św. Hildegardy, która wychwalała orkisz za jego zdrowotne właściwości. Według niej zboże to jest najlepiej przyswajane przez ludzki organizm i zawiera wszystko, co organizm potrzebuje do życia: białko, węglowodany, tłuszcze, witaminy ( A,E,D,B1,B2,B6,B12), PP oraz składniki mineralne: żelazo, potas, miedź, cynk, mangan i fosfor. Orkisz zawiera znaczne ilości kwasu krzemowego. Kwas krzemowy jest ważny dla skóry, włosów i paznokci. Poza tym wpływa korzystnie na prawidłowy rozwój i wzmacnia aktywność mózgu i koncentrację. Orkisz zawiera gluten, który jako jedyny jest dobrze przyswajalny przez nasz organizm, co więcej, jak wykazują badania, może być dobrze tolerowany przez bezglutenowców pod warunkiem, że spożywają produkty z mąki pełnoziarnistej. Ziarno orkisz w odróżnieniu od innych zbóż nie alergizuje. Często osoby uczulone na pszenicę nie maja alergii na orkisz. Naukowcy wykryli, że jako jedyne ze zbóż zawiera rodanid- substancję biologicznie czynną, która jest naturalnym antybiotykiem. Występuje w ślinie, krwi, wydzielinie z nosa, we łzach i mleku kobiecym. Orkisz dzięki mukopolisacharydom pozytywnie wpływa na układ odpornościowy. Regularne spożywanie orkiszu chroni przed nieprawidłowym przebiegiem ciąży oraz stabilizuje skłonność do chorób dziedzicznych. Orkisz jest dostępny w formie, mąki, makaronu, chleba, płatków, kasz, ciasteczek dla dzieci i piwa.

Herbatki z koprem włoskim dobre na wszystko

swiatorkiszu — Sat, 04 Jan 2014 22:22:50 +0000

Kilka ciekawych wskazówek św. Hildegardy, która niejednokrotnie podkreślała, że ” piękno pochodzi ze środka”. Święta polecała koper włoski, jako naturalny środek do pielęgnacji włosów i skóry. Najlepszym sposobem w/g św. Hildegardy jest wypijanie jednego litra herbatki na dzień. Herbatka jest delikatnie słodkawa i wspaniale orzeźwia szczególnie w upalne dni. Ponadto koper włoski oczyszcza żołądek, jelita , rozjaśnia oczy i sprawia, że ciało przyjemnie pachnie. Kilka ciekawych przepisów na herbatki, które w swoim składzie zawierające właśnie baldachogrona kopru włoskiego. W przypadku nerwicy – mieszanka kopru włoskiego, liści mięty pieprzowej, waleriana inaczej kozłek lekarski. Kozłek uważany był kiedyś za lek na wszelkie dolegliwości. Jego nazwa pochodzi od łać.” valere być zdrowym. W znalezionym przez mnie przepisie wyodrębnione zostały następujące proporcje dwie łyżki baldachogron kopru włoskiego, 3 łyżki liści mięty pieprzowej i cztery łyżki kozłka lekarskiego. Calość wymieszać i jedną łyżeczkę zalać 250ml zimnej wody. Odstawić na dwie godziny, a następnie zagotować. Pić małymi łykami. W sytuacjach stresujących i wzdęciach trzy łyżki mielonego kopru włoskiego, trzy łyżki mielonego owoc kminu rzymskiego, 3 łyżki korzenia kozłka lekarskiego, 1,5 łyżki liści melisy, 1,5 łyżki kwiatów rumianki. Dwie łyżki mieszanki zalać szklanką ( około 250ml) wrzącej wody i parzyć około 10 minut. Następnie odcedzić . Pić dwie szklanki dziennie Co warto wiedzieć o koprze włoskim. W postaci surowej i duszonej poprawia pracę żołądka i jelit. Zawiera również bardzo dużo witaminy C.

Koper włoski – roślina o cudownych wlaściwościach

swiatorkiszu — Sat, 04 Jan 2014 22:09:38 +0000

Koper włoski jest cudowną rośliną, która powinna gościć i cieszyć oko w każdym ogródku, balkonie, tarasie, doniczce na parapecie. Św. Hildegarda już 800 lat temu zwróciła uwagę na jego cenne właściwość. Zapomniana przez dziesiątki lat, wraca do łask. Jest ceniona za cudowny zapach, smak i swoje dobroczynne działanie dla organizm. Warto wiedzieć, że liście, korzeń, łodygo baldachogrona wszystko w nim jest zdrowe i cenne. Koper włoski wykazuje bardzo szerokie działanie. Dzięki leczniczym olejkom eterycznym zawartym w roślinie, wykazuje działanie rozkurczowe, wiatropędne i przeciwbólowe. Sok ze świeżego kopru włoskiego jest szczególnie pomocny w przypadku kaszlu, nieżycie górnych dróg oddechowych. Korzeń kopru włoskiego znajduje swoje zastosowanie w przypadku infekcji dróg moczowych. Koper włoski w formie herbaty podaje się kobietom, u których występują problemy z laktacją. Naturalne substancję zawarte w koprze włoskim wspomagają produkcję mleka. Koper wraz z mlekiem matki przedostaje sie do organizmu dziecka, a tym samym działa uspokajająco na malucha. Koper włoski pomaga w procesach trawiennych, łagodzi zaparcia i wzdęcia, kojąco wpływa na podrażnione jelita, na osłabione nerki, śledzionę i wątrobę. Jest zalecany w stanach depresyjnych, gdyż jak pisała św. Hildegarda działa rozweselającą. Koper włoski zawiera substancje antybakteryjne i antywirusowe. Jest skuteczny w walce z chrypą, bólach gardła, w tym drugim przypadku zaleca się stosowanie herbaty z kopru włoskiego do płukania gardła.

Kuracja napojem piołunowym wzmocni i oczyści nasz organizm

swiatorkiszu — Sat, 28 Dec 2013 23:42:24 +0000

Jedną z moich ulubionych kuracji jest właśnie kuracja napojem piołunowym. Kierując się zaleceniami św. Hildegardy powinno się ją stosować w miesiącach od maja do października, by wzmocnić organizm przed nadchodzącą zimą. Św. Hildegarda pisała: ” Powinno zażywać się napój co trzeci dzień na czczo. Usuwa z ciebie słabość w nerkach, malanche ( czarną żółć), oczyszcza oczy, wzmacnia serce i nie dopuści, by płuca były chore. Ogrzewa żołądek, oczyszcza organy i poprawia trawienie” Hildegarda wskazywała nerki, jako organ służący do detoksykacji. Jedną z podstawowych funkcji nerek jest właśnie permanentne oczyszczanie krwi ze zbędnych, toksycznych dla organizmu produktów przemiany materii. Św. Hildegarda pisała: ” Nerki zapewniają i magazynują ciepło w organizmie. Trzymają się razem jak uzbrojeni żołnierze, którzy bronią swojego Pana. Dlatego są dwie, by utrzymać lepiej ciepło. To robią zarówno u kobiet jak i u mężczyzn. Są otoczone tłuszczem, ażeby podczas przeziębienia nie uległy uszkodzeniu lecz nadal utrzymywały swoją siłę. W nerkach leżą silne naczynia krwionośne, dzięki którym ludzki organizm jest wspierany. Jeśli człowiek ma bóle w nerkach, pochodzi to od słabości żołądka” Rozczytując się w dziełach św. Hildegardy można rzeczywiście stwierdzić, że żołądek i nerki są ze sobą ściśle powiązane. Napój piołunowy ogrzewa żołądek, a tylko dobrze ukrwiony żołądek może strawić pożywienie w postać dobrze tolerowaną przez nerki. W przeciwnym razie nie mogą nerki dobrze pracować. Zdrowe nerki wzmacniają wszystkie organy. Napój piołunowy jest w/g medycyny św. Hildegardy mistrzem w sytuacjach wyczerpania, ponadto poprawia jakość widzenia, poprawia ukrwienie. Hildegarda poświęciła w swoich dziełach mnóstwo uwagi piołunowi i wskazała na jego zapobiegawcze działanie w przypadku miażdżycy, choroby wówczas nie znanej, a która zalicza się obecnie do najgroźniejszych chorób cywilizacyjnych. Miażdżyca szkodzi ukrwieniu płuc , co prowadzi do częstych infekcji w miesiącach zimowych. Św. Hildegarda uważała, że choroba ta bierze swój początek właśnie w słabych nerkach, gdzie produkty przemiany materii nie mogą zostać usunięte, lecz odkładają się w tkance łącznej i w naczyniach krwionośnych. Oczy, jako wrażliwy organ odczuwają to jako pierwsze i reagują słabością widzenia. Napój piołunowy zawiera gorycz oraz oleje eteryczne. Dzięki części olei eterycznych przypisuje się napojowi piołunowemu działanie rozkurczowe, dlatego narządy trawienne i nerki są lepiej ukrwione. Dzięki temu jest możliwe lepsze usunięcie substancji przemiany materii. Gorycz piołunu odgrywa ma bardzo ważne znaczenie, bo powoduje stymulacje żołądka i usuwanie żółci.